De roze meisjes

Lizzie is jarig!

Het is vandaag een speciale dag. Waarom? Nou, omdat Lizzie vandaag 30 jaar oud wordt. En dat is speciaal. Leuk ook, want tegenwoordig is 30 helemaal hot.

'30 is het nieuwe 25,' verklaarde vriendinnetje N ooit op haar dertigste verjaardag. En gelijk heeft ze ; haar leven is er alleen maar leuker op geworden. Dat geldt ook voor Lizzie. Dat gedoe voor je dertigste is spielerei, nu is het tijd voor Echt Leuke Dingen.

Wat die leuke dingen zijn? Nou, om te beginnen zijn dat bubbels. Dat gaan we ook heel veel drinken. En mee zingen met muziek, omdat je d'r zo verrekt vrolijk van wordt.

Dus lieve mensen zing allemaal even in koor mee met Stevie Wonder. Een 'happy birthday,' maar dan speciaal voor Liz. Felicitaties kunt u in de reacties hieronder achterlaten.

F*ck me heels

"Amy Winehouse heeft zowaar een liedje die F*ck me heels heet!" schreeuwde Daantje onlangs digitaal uit. F*ck me heels zijn, voor wie onder een steen heeft geleefd de afgelopen decennia, pumps die weinig te raden overlaten aan de intenties van de draagster. Lizzie schaterde luid en dacht aan de eerste keer dat ze die term had gehoord.

Dat was alweer heel wat jaartjes terug, toen ze nog in Engeland woonde. Daar liepen meisjes hartje winter in hot pants, korte strakke truitjes op torenhoge laarzen, respectievelijk pumps, die haar huisgenoten honend 'f*ck me boots' of 'heels' noemde. Toen Lizzie laatst met wat vriendinnetjes, onder wie een Engelse, aan het borrelen was, vertelde ze over de pumps waarnaar ze op zoek was: zwart en hoog moesten ze zijn. Heel hoog. Zó hoog, dat ze er nog nét op zou kunnen lopen. De Engelse schaterde het uit. "Oh, you mean you're looking for a pair of f*ck me heels!"

Een paar dagen later in de stad zag Lizzie ze staan. Zwart, héél hoog en perfect voor onder ongeveer alles. Ze paste ze aan en voelde zich meteen een stuk stoerder, zakelijker, mooier en... tsja, ook groter. De perfecte pumps voor de nieuwe baan en eigenlijk gewoon voor het nieuwe leven. Na een paar aarzelende stapjes denderde Lizzie door de stad. En ze dacht: "F*ck me heels? Zeker niet. F*ck IT heels, dat is wat ze zijn!"

Functioneel naakt

Dat Daantje en Lizzie grote fans zijn van The Hills, en van Speidi in het bijzonder, is geen geheim. Elke MTV weekendbreak wordt in meer of mindere mate gevolgd; dat hangt natuurlijk af van de hoeveelheid wijntjes die de roze meisjes de avond ervoor hebben gedronken, en van de staat waarin hun appartementen verkeren.

LC, Lo, Kristin, Audrina en Whitney zijn onderhoudender dan menig soap en doen niet onder voor de vriendschappelijke intriges waar de roze meisjes zich weleens in bevinden. Maar het duivelse duo Spencer en Heidi, Speidi voor intimi, daar hebben de roze meisjes echt een zwak voor.

Speidi, voor degenen die de afgelopen paar jaar onder een steen hebben geleefd, zijn het geëxcommuniceerde stel van The Hills die op dagelijkse basis zoveel mogelijk media aandacht proberen te genereren. Geënsceneerde bezoekjes aan een supermarkt (in hotpants, natuurlijk), een geheime bruiloft (in Mexico, natuurlijk), een ambitieuze muzikale carriere en een paar dramatische break-ups en get togethers en een deelname aan de Amerikaanse variant van Expeditie Robinson-maar-dan-met-celebs, zijn aan de orde van de dag.

Wat het allemaal extra glanst geeft, zijn Heidi's Christelijke overtuigingen. Want achter al die kleine outfitjes en het gemanipuleer schuilt een diepgeworteld geloof in God. En hoe kun je beter uiting geven aan dit rotsvaste geloof, dan de hele wereld te laten zien hoe Hij je geschapen heeft, zal Heidi gedacht hebben.

Waar kan dat nou beter dan in de Playboy? Je hebt meteen exposure all over the world en van het geld dat het oplevert kan je meteen weer een nieuwe Gucci tas - want je kunt niet over straat met het model van drie weken geleden- van kopen. En op Heidi's twitteraccount kunnen we waarschijnlijk straks live volgen hoeveel van die Playboys er verkocht van worden en hoe dankbaar God ze dáár voor is. Die heeft er tenslotte voor gezorgd dat ze d'r zó uitziet. Dat is toch indirect toestemming? Dat moet je toch délen met de rest van de wereld? Het zou toch niet eerlijk zijn als ze haar kleding zou aanhouden? Dat kun je niet maken. Hoe brengen we anders wereldvrede tot stand?

En daarom lieve dames en heren, heeft naakt poseren in de Playboy voor Heidi een diepere betekenis. Het is naakt, maar wel functioneel. Dat is nou net even het verschil tussen Speidi en de rest van de wereld.

Digitale avances (1)

"Hello Lizzie, I found you using the advanced search application...", was het onderwerp van een berichtje dat Lizzie onlangs in haar inbox op facebook vond. "Patrick... Patrick... nooit van gehoord. Was 'ie misschien laatst ook op die bruiloft?" pijnigde ze haar hersens. Maar toen ze het berichtje opende bleek dat haar geheugen haar niet in de steek had gelaten. "Hey--I'm in Amsterdam for a month or so for work. Looking for a nice lady friend to have fun with. Is that you? :-)" Brullend deed ze het enige juiste: ze forwarde het bericht direct naar Daan.

Ineens schoot haar te binnen dat dit niet haar eerste kennismaking was met de digitale vleesmarkt. Eerder kreeg ze al enthousiaste 'vriendschapverzoeken' van wildvreemde mannen aan de andere kant van de wereld. In het begin drukte ze nog onschuldig op 'accept' , maar toen ze via Facebook chat ineens werd lastiggevallen door iemand die niet gehinderd werd door tijdzones, was ze daar snel weer mee opgehouden.

De meest memorabele internetervaring had zich voorgedaan toen ze eens haar profielfoto op hyves had aangepast. Een dag later kreeg Lizzie een berichtje van een 'beginnend fotograaf' die voor zijn 'portfolio' behoefte had aan 'modellen' die in ondergoed voor hem konden 'poseren'. Hopend dat andere meiden hier ook doorheen zouden prikken, drukte ze snel op delete.

Lizzie vond het voor Patrick een ander verhaal -brutalen, en zeker Amerikanen, hebben immers de halve wereld. En dus kreeg hij een beleefd antwoord. "Ehm.... I don't think so! Am not the fun kinda gal, you see. But i do hope you'll have lots of fun." Want daar maakt Lizzie zich geen seconde zorgen over.

Ook Daantje wordt dagelijks lastig gevallen door mannen all over the world die graag meer 'over Daantje zouden willen weten, want oh- want is die profielfoto leuk.' Het ergste geval was een Canadees. Daantje was zo dom geweest zijn vriendschapsverzoek te accepteren op Facebook en werd acuut lastig gevallen via de chat.

'Do you know i'm a member of MENSA?' Oh my god, daar gingen we weer. In eerste instantie presenteren namelijk de meeste kerels zich als überintelligente wereldwijze kerels - behalve die fotograaf van Lizzie dan- die alleen maar uit zijn op een goed gesprek. Daar trapte Daantje niet in. Met één klik belandde ze op zijn profiel en constateerde dat hij telefoonkabels repareerde. Als hij lid was van de MENSA, dan was Daantje prinses Maxima.

Maar dat deerde de man in het geheel niet. 'If you don't believe me, you don't believe me,' om vervolgens onvermoeibaar door te gaan met het stellen van vragen of Daantje wel eens in Canada was geweest (Ja), of Daantje Canada leuk vond ( Nee, Daantje vindt het één van de saaiste - zo niet de saaiste - landen op aarde) en of Daantje het niet zag zitten om een relatie op te bouwen met een Canadees.

Yeah right. Over dat laatste was Daantje's antwoord vrij helder: 'No. I like nature for just one day. I hate hiking en camping. Don't like to BBQ, don't like grizzly bears as well and i can eat salmon in Amsterdam too.' Dat schrok Mister MENSA niet af. De man ging hij maar dóór. Na een paar gesprekken - want ook deze man werd niet gehinderd door wat voor tijdzone dan ook-  begon Daantje er ernstig genoeg van te krijgen en kapte bot de chatsessie af. De lol was d'' r nu officieel van af.

Maar niet voor Mister Mensa.

'Hey, wanna get married',' was de aanhef van het mailtje wat ze de volgende dag in haar inbox vond. Helaas, het was geen grapje. De man bood in de mail aan Daantje's ticket naar Canada te betalen zodat ze gezellig konden trouwen? Excuse me? Daantje schreef een mail waarin ze beleefd uitlegde dat ze nooit, maar dan ook nooit, zou trouwen met een man die ze én niet kende én ook nog eens in het saaiste land ever woonde.

Dat kwam kennelijk aan. Mister Mensa valt Daantje niet langer lastig. Blijkbaar heeft hij nu ook door dat Daantje ook niet zo'n 'fun gal' is ... 

In. (2)

Sommige mensen hanteren het zogenaamde 'verstandige' principe dat je voor elk kledingstuk dat je koopt, er ook eentje weg moet doen. Aangezien de roze meisjes geen last hebben van principes en liever een extra kast aanschaffen dan iets gedwongen weg te doen, wisselen ze nooit een oud paar schoenen in voor nieuwe. Maar de roze meisjes zijn nooit te beroerd om vreemde principes een beetje naar hun hand te zetten, om er vervolgens reuze veel lol om te hebben.

Zo bedacht Lizzie laatst dat nu er 'iets' uit haar huis verdwenen is, ze er best  'iets' voor in de plaats mocht nemen. En aangezien dat 'iets' eigenlijk een 'iemand' is, hoefde ze niet te volstaan met een klein gebaar. Nee, nu het huis een stukje leger is, is  er ruimte voor iets groters en aanwezigers.

Een hond staat nog steeds op haar verlanglijstje, maar is misschien een stap te ver. Buiten dat zo'n beest ook uitgelaten moet worden in de vrieskou en regen, is het ook best zielig als 'ie hele dagen alleen thuis moet zitten. Lizzie besloot het dus te zoeken in de aankleding en heeft daar inmiddels -godzijdank- veel ervaring in.

Natuurlijk hoeft het huis niet meteen roze geverfd te worden; dat zou hysterisch zijn. Bovendien is Lizzie best gehecht aan haar zorgvuldig gekozen aardetinten. Maar toegegeven, het kan een stuk meer girly en roze voor de pad van deze bachelorette, Daarom zonk Lizzie gisteravond voor het eerst in een diepe roes.... onder een knalroze dekbed. Toen ze wakker werd keek ze tevreden om zich heen: hier kan ze best aan wennen.

'Het is maar een roze dekbed,' zullen nu sommige lieve lezertje denken. Maar dat is beslist niet het geval. Het staat voor een verandering, een ommekeer, schoon schip maken. Andere vrouwen meten zich ook wel -bij wijze van nieuwe start- een nieuwe coupe aan. Meestal korter dan voorheen. Daantje bedacht dat ze dat ook ooit wilde nadat een 'Iets' met veel drama uit haar leven vertrokken was.

'Ik wil een bruine kleur. En een pony,' verkondigde Daantje tegen haar kapper. De kapper, waar Daantje toch al een jaar of tien een vaste klant is, keek haar verbijsterd aan. 'Huh? Wil jij een bruine haarkleur. Bruin???' Daantje knikte instemmend. 'Nou, dat doe ik dus niet. Ja, tenzij jij het per se wil. Maar dan moet je het he-le-maal zelf weten. En die pony ga ik ook niet bij je knippen. Staat je niet. Maar als jij het nou per se wil...' Hij zuchtte diep.

Ontdaan keek Daantje naar haar kapper die inmiddels de hulp van een collega had ingeroepen. 'Joke, hóór je dat? Ze wil bruin geverfd worden. Bruin!', riep hij ontzet. De andere kapster schudde ook van nee. 'Het is vast vanwege een vent, dan krijgen vrouwen wel vaker dit soort ideeën.' zei de Vrouwelijke Collega. Daantje knikte. De kapper zag zijn kans schoon. 'Nou, dan gaan we het dus he-le-maal niet doen. Of je het nu wil of niet; jij hoort gewoon lang blond haar te hebben. En als die vent bruin haar zo mooi vindt, dan zoekt 'ie maar lekker iemand anders met bruin haar. En trouwens; Blond Is In.' En zo geschiedde. Actie mislukt.

En dus ging Daantje met nog steeds hetzelfde blonde haar op zoek naar een vervanging. Het werd geen roze dekbed, maar een roze jurkje. Want ook die zijn nog steeds In.    

In.(1)

'Oh my god, you have So Many Shoes,' riep een Italiaanse ex-scharrel tegen Daantje toen 'ie een blik wierp op haar schoenenkast. 'Don't you think enough is enough?' Tja, als een Italiaanse man dat tegen je zegt, dan weet je dat je veel schoenen hebt.

En om zijn vraag te beantwoorden: D'r kan juist alleen maar meer bij. Vooral dit seizoen. De grote handtas is namelijk Officieel Geweest. Een Has Been. Als je nu op wilt vallen, dan draag je hoge, opvallende schoenen in de opmerkelijkste prints en kleuren met  - jugh- lekker gekke details. Ontwerpers als Gucci, Dolce & Gabbana en Michael Kors hebben zich in ieder geval behoorlijk uitgeleefd op deze trend.

Daantje's favoriet? De torenhoge felrode lakleren pumps die in verschillende collecties, men neme onder meer een Dolce & Gabbana, terug komt. Hebberig wordt ze d'r van. Wat nou vakantiegeld gebruiken om op vakantie te gaan. Dat deden mensen voor De Crisis. En dus  wordt 't dan weliswaar niet bakken aan een Spaanse costa, maar wel heel errug hipperdepip zitten te zijn met de rode schoentjes op een hip terras. En 't geld dat Daantje over houdt, zet ze gewoon op de spaarrekening. Kan daar straks weer een nieuwe schoenenkast van gekocht worden.

Waar Lizzie haar grote handtas met pijn en moeite in de berging gooit, samen met haar leggings, zal ze opgelucht haar rode lakpumps uit de kast trekken. Was de wereld vorig jaar nog niet klaar voor deze eye catchers ("Mijn god! Wat zijn ze rood! En wat zijn ze hoog!", brulde een verbijsterde collega van de winter), nu kan ze zich sans gêne vertonen op die dingen.

Al heeft ze haar ogen stiekem laten vallen op een lakroze paar van Friis&Company. Die vakantie? Tsja, de pond staat laag en India schijnt niet zo duur te zijn... En wat bubbels in De Stad kunnen er altijd wel vanaf. De zomer van de felgefkleurde pumps? Lizzie en Daantje gaan ervoor.

Uit. (2)

Dat de harde klappen meestal uit onverwachte hoek komen, dat had Lizzie inmiddels ontdekt. Maar deze kwam wel héél hard aan. Zondagavond was het. Daan en Lizzie zaten met een groep vrienden in de kroeg. Het was een Eclectische Samenstelling; na tien jaar in de stad zijn alle vriendengroepen lekker geïntegreerd, wat soms uitloopt op een gezamenlijk afscheid van het weekend -en een pittig begin van de week.   

"Wat vind je van de nieuwe rok?", viste Lizzie schaamteloos bij Daantje. Peinzend liet deze een paar keer haar blik van boven naar beneden glijden. "Weet je, die rok, die is fantastisch. Maar die legging, Lizzie, it's gotta go. Leggings. Zijn. Uit." Lizzie slikte even wat weg. Eerlijkheid is een eigenschap die ze in al haar vriendinnen erg waardeert, maar dit werd haar bijna teveel. "W-wat?" kon ze nog net uitbrengen.

In een flits schoten de laatste paar jaren van haar leven aan haar voorbij. Langere leggings in de winter onder een jurkje of, op een nonchalante zondagmiddag, onder een oversized vest (jaja, mét beenwarmers). In de zomer onder een korter jurkje, rokjes, ... eigenlijk onder alles. Lizzie weet het wel, dat je niet te lang moet blijven hangen in een bepaalde modus. Dat je soms ook weer door moet wanneer gewenning optreedt. Maar... is ze eigenlijk wel klaar met de legging?

Daantje in ieder geval wel. Natuurlijk is 't met liefde gedragen. Al moest Daantje wel langer dan gebruikelijk wennen aan de legging. Maar opeens kwam het goed door een shopweekend in Antwerpen waar een leuke verkoopster haar een zo'n geval aansmeerde. Maar in maart las ze in de Vogue dat die jongens en meisjes daar klaar waren met de legging. Daantje slaakte een zucht van verlichting. Want er was nogal sprake van een overkill.

Overal mocht je dat ding bij dragen. Onder jurkjen, korte broeken, tijdens het sporten...Het was nog een wonder dat de legging nog niet gedragen wordt onder een bikinitop aan een willekeurig strand. Gek werd je d'r van. 'Mensen, wat is er mis met een doodgewone spijkerbroek,' wilde Daantje soms uitgillen op een zaterdagmiddag in de Kalverstraat.

En Daan heeft haar zin gekregen. De jeans is helemaal hot. Niet meer in een superstrakke, skinny variant -Want. Die. Is. Ook. Uit.- maar in wijdere modellen. Denk alleen nu niet dat we van het gedonder af zijn.

Integendeel. Het is nog erger. De legging heeft plaats gemaakt voor de harembroek en de tregging. We weten het, Daan en Liz kunnen er ook nog steeds niet over uit dat een drollenvanger opeens het modebeeld bepaalt. Daan is overigens ook niet blij met de tregging. Dat is een legging, meets broek. Zo strak dat het scary as hell is bij de meeste vrouwen.

Maar voor Lizzie misschien best het overwegen waard. Al vreest Daan dat er nog een zondagavond in de kroeg voor nodig is om Liz serieus aan te kijken en te vertellen 'Dat. Een. Tregging. Niet. Kan.'   

Uit. (1)

Juist als je het niet verwacht, lekker ergens gezellig staat te genieten van de Amsterdamse zomer, dan ineens slaat 'ie toe: De Klap. Hij komt op de meest onverwachte momenten.

Het overkwam Lizzie op vrijdagavond. Vriendinnetje D. vierde dat ze na vier jaar eindelijk mag gaan betalen voor haar droomappartementje -voor mensen die nog nooit van splitsingsactes gehoord hebben is het waarschijnlijk onbegrijpelijk dat dit reden is voor een feestje. Maar Lizzie, vriendinnetje D. en een grote groep supporters stonden in de kroeg  vrolijk te  proosten op een hypotheek. 

En wat was het fijn. De werkweek voorbij, een wat waterig maar niet te missen zonnetje, uitzicht op Artis, gezellige vrienden en foute grappen. Eén ding ontbrak er alleen aan: bubbels. In het bruine buurtcafétje werden die namelijk niet geschonken. Een gemiste kans, zo vonden Lizzie en vriendinnetje D., maar om nou de fiets te pakken en ergens anders te gaan bubbelen ging ook weer wat ver.

Natuurlijk kwamen de bubbels nog even ter sprake, en wel toen Lizzie aan de bar 'dan nog maar een wit wijntje' bestelde. "Hij vraagt niet eens welke wijn je wil", merkte iemand op, "alsof ze ook echt alleen maar één fles hebben staan!" "Volgens mij is dat ook zo, maar gelukkig issie erg lekker. Jammer alleen dat ze geen prosecco hebben...." verzuchtte Lizzie.

En toen viel 'ie. De klap. Onverbiddelijk en zonder mededogen rolden de woorden uit zijn mond. "Prosecco is uit."

Toen Daantje dit hoorde van Lizzie was ze niet verbaasd. Als zelfs de Amsterdamsche Stadsbode NL20 verklaart dat we deze zomer allemaal aan de - hou je vast- cider moeten, dan mogen er blijkbaar geen bubbels meer gedronken worden."Cider. Wie verzint deze onzin eigenlijk?" brieste Lizzie.

Wij doen daar dus niet aan mee.

Daan en Liz gaan rebelleren deze zomer. Een barricade pakken we d'r niet bij, een fles bubbels wel. Bij voorkeur op een overvol terras met héél véél hippe mensen. Che Guevara zal trots op ons zijn.   

Het kusbaarheidbriefje

En dan ben je ineens weer terug in een leventje dat je alweer een paar jaartjes geleden achter je had gelaten, een leventje met veel feestjes, veel vrijheid, zonder wederhelft in een fijn huisje. En als na een periode mineur de spreekwoordelijke zon óók gaat schijnen weet je wat d'r moet gebeuren: par-ty!

Op zaterdagavond staan alle opties open, totdat vriendinnetje D. opbelt. "Lizzie, vanavond ga ik naar een feestje en volgens mij wordt het heel raar. Ik ken ze uit Nijmegen, het wordt een beetje alto. Het is een soort cooling down party omdat ze volgende week gaan verhuizen." "Perfect! Ik ga mee." "Ben je dan al hersteld van gisteravond?" Lizzie kreeg een flashback van een boel bubbels, een gezellige dj en het barpersoneel waarmee Daantje en zij zo goed hadden kunnen bonden. Ze vond 't veelbelovend voor de zaterdag. Met andere woorden, welk herstel?

Bij binnenkomst in het appartement waar het allemaal moest gebeuren viel Lizzie direct voor een gezellige homo. Vriendinntje D. wierp haar een waarschuwende blik toe. "Hij is nog niet uit de kast!" "Wat?! neeeee... " Deze kleine teleurstelling kon de pret niet drukken. Bij de kapstokken kregen Lizzie en D. allebei een briefje in handen geduwd. "Deze moet je invullen en op je trui spelden." Oké. Dat is nieuw. Origineel. Spannend. Apart. "Wat is de bedoeling precies?" "Je moet opschrijven hoe kusbaar je bent!", riep de gastheer enthousiast in licht Nijmeegs. "Kusbaar?" "Ja, heb je vanavond zin om te kussen!" "Heb je ook champagne?" vroeg Lizzie hoopvol. "Ja! Een fles voor de eerste bezoekers." "Weet je wat, dan denk ik hier gewoon nog even over na." Met wat extra tijd en wat bubbels zouden ze zich zomaar kunnen drukken.

Helaas was dat niet het geval. Omdat het huis nu niet bepaald volstroomde viel het nogal op dat van twee dames niet te achterhalen was hoe kusbaar ze waren en dit viel niet in goede aarde bij de gastheer. "Doe nu mee. Vul dat briefje nou in", klonk het licht geïrriteerd. "Heb je nog bubbels? Dan denk ik er nog even goed over na. Het moet namelijk wel leuk zijn he." Intussen probeerde D. te mengen in het kleine gezelschap en raakte in gesprek met een jongen met een ingewikkelde naam. "Oh ben jíj de ex van P.?" riep ze uit toen de man in kwestie uitlegde dat er vrij onlangs een einde was gekomen aan een 13 jaar durende relatie met ene P. "Joh, ik ken P. van vroeger dus ik hoorde wel eens verhalen over jou. Jeeeetje. Ik kan het me helemaal voorstellen, dat jullie bij elkaar passen. Ja, helemaal leuk, allebei toch een beetje dezelfde types he. Jammer hoor, dat het uit is!" De gastheer kon niet anders dan ingrijpen door maar weer over het kusbaarheidbriefje te beginnen.

Na een paar uur was D. al een paar keer op de wang gekust door een creatief uitziend meisje, omdat Lizzie op haar briefje 'heel erg' had geschreven op de stippellijntjes voor 'kusbaar'. Een meisje dat 'aanstekelijk' had opgeschreven wilde een kettingreactie veroorzaken met haar kusbaarheid. Het was de hoogste tijd om te gaan. "Oh wat jammer dat jullie gaaaaan" zei de gastheer sip in sterk Nijmeegs -een taal die duidelijker de kop opstak na een paar extra flesjes bier. "Ja we gaan. Weet je, ik had al zo'n zware avond gister, ik moet gewoon slapen." "Oh. Oké. Maar hé, je hebt wel je briefje ingevuld." "Ja leuk he. Vond 't heel origineel allemaal, echt." De man keek nog eens lang en diep in Lizzie's ogen, maar het mocht niet baten.

Toen D. en Lizzie de voordeur bereikten trok de gastheer nog een laatste sprint. "Gaan jullie écht weg?" "Misschien komen we wel naar je housewarming", loog Lizzie met mededogen. Voordat ze brullend van het lachen op de fietsen stapten, haalde Lizzie het briefje van haar trui. Misschien enigszins maar op eigen risico KUSBAAR .... maar daar kunnen verder geen rechten aan ontleend worden, stond op het briefje. Misschien moet ik toch eens leren wat duidelijker te communiceren, dacht ze voordat ze met D. vrolijk naar huis slingerde.

'Dit kan ik toch helemaal niet,' mailde Lizzie vervolgens om twee uur 's nachts naar Daan. Maar dat is niet waar. Lizzie kan het wel. Het enige wat ze nodig heeft is tijd. En een goed feest, maar dan zonder kusbaarheidsbriefjes. Want die kussen regelen De Roze Meisjes zelf wel.

Bella

Terwijl Daantje ongetwijfeld alweer bijna zwart ziet door de Egyptische zon, maakt Lizzie er het beste van op de Tweede Zomerse Dag van het Jaar. Want omdat de Tweede Zomerse Dag van het Jaar deze goede vrijdag is, hoeft ze geen minuut door te brengen op haar kantoor!

Fris en fruitig stuiterde Lizzie dus om half 8 naast haar bed, vastbesloten om A L L E S uit deze dag te halen: verven, sporten, opruimen, naar de film ... oh ja en ook ontspannen. Haar wederhelft werd direct gemobiliseerd om in de weer te gaan met zijn slijptool. Het was natuurlijk een hartstikke handig idee, die cijfersloten om de racefietsen in het fietsenhok mee vast te maken. Jammer dat er alleen niemand meer in de buurt was om de cijfercombinatie op te lossen.

Eenmaal op de racefiets werd Lizzie dolgelukkig van het mooie weer. Onderweg kwam ze haar skatende vrienden M&S tegen, waardoor ze meteen een zieltje kon werven voor de chickflick van de avond (Shopaholic). Een lekke band werd fluitend verwisseld en een aangehaakte racefietser werd fanatiek afgeschud.

Daarna kon de dag pas écht beginnen. Enkele lezers maakten zich al wat zorgen over het nieuwe stulpje van Lizzie ("Alleen maar wat roze accessoires in de badkamer, gaat het wel goed met jullie?!") maar dat was nergens voor nodig. Inderdaad heeft Lizzie haar wederhelft beloofd geen enkele ruimte binnen het huis roze te maken... Wat er buiten het huis gebeurt, dat staat nog open voor discussie. Dus toen Lizzie op pad ging om haar dakterras op te fleuren hoefde ze niet lang te zoeken. Tevreden pakte de eigenaar van de plantenwinkel alles in dat ze aanwees "Goed hoor, je laat alles mooi matchen!". Je moet m'n witte blikken balkonbakken es zien, dacht Lizzie nog.

Een krap uur later was het dakterras gepimpt: witte bakken, gevuld met roze en ook wat witte bloemen. Als Lizzie morgenochtend wakker wordt is dat het eerste wat ze ziet: haar bakken vol met Bella's. De zomer kan niet beter beginnen! Alleen jammer natuurlijk dat Daantje niet meekan naar Shopaholic. Maar die kunnen ze vast nog wel een keer huren samen, voor op het dakterras met een fijn flesje bubbels. Dan kan Lizzie meteen alle verhalen over de Grieken horen.