Gedumpt
Vandaag is een roze meisje gedumpt. Aan de kant gezet.
Het ging al een tijdje niet zo goed. Je laat iemand je leven binnen, je huis. En behalve dat iemand dan leuk moet zijn, en goed, moet je iemand kunnen vertrouwen. Iemand moet trouw zijn, integer. En dan gebeurt het: er gaat iets stuk.
Oke, eerlijk is eerlijk, alles kan stuk. Maar toon dan ballen en wees eerlijk. En doe dan niet alsof er niets aan de hand is. Gewoon doorgaan alsof niets kapot is gegaan, ach ja het kan, maar eerlijk is het niet. Niet iets waarvan je denkt: he, hier bouwen we op verder. Een stevig fundament. Rock solid. Neuh.
Het begon veelbelovend. Een glimlach, wederzijds vertrouwen, het zat wel goed. Maar al snel begon het te knagen. Ik wist het ook wel, er waren ook anderen. En ook daar was het hetzelfde verhaal. Continu aan de telefoon. Er niet helemaal bijzijn, er niet 'voor de volle 150%' ervoor gaan, zeg maar. Maar ja, om daarom meteen iemand de deur te wijzen?
Het roze meisje vond het moeilijk, hakte niet graag zelf de knoop door. Daarom gaf zij de ander de ruimte om te gaan, een eigen weg te kiezen en te zeggen: ' Ik kan niet meer'. Maar nu het over is, is het toch moeilijk te verkroppen dat ze de eer niet aan zichzelf had gehouden. Want wat nou, is een roze meisje niet genoeg? Is ze niet goed genoeg, niet leuk? "Zoek maar iemand anders" was de boodschap. Tsja, voor jou tien anderen, verzuchtte het roze meisje. Maar is dat nou de realiteit? Zijn er nog tien, die ze kan vertrouwen?
Eén roze meisje vouwt voorlopig haar eigen was op. Hopelijk pakt een Roze Jongen binnenkort de stofzuiger weer es vast.




Laatste reacties